سراب بهره وری؛ هوش مصنوعی روز کاری کارمندان را 90 دقیقه طولانی تر کرد! - مجله رویگری

این روزها که چت بات ها و ابزارهای الگوریتمی با سروصدای فراوان از راه رسیده اند، دوباره همان خواب و خیال قدیمی زنده شده است؛ اما واقعیت میدانی حکایت دیگری دارد. شواهد آماری تازه نشان می دهد کارمندانی که از هوش مصنوعی استفاده می نمایند ساعت های بسیار بیشتری در روز کار می نمایند و به جای رهایی از امور فرساینده، در گرداب بازبینی های فرساینده و انتظارات نامعقول گرفتار شده اند. واکاوی این چرخه نشان می دهد که چگونه شیوه مدرن استفاده از هوش مصنوعی با افزایش پراکندگی حواس و طولانی تر کردن بی فایده شیفت ها، مرز میان زندگی شخصی و محیط کار را بار دیگر به نفع کارفرمایان جابه جا نموده است.

کارمندانی که از هوش مصنوعی استفاده می نمایند ساعت های بسیار بیشتری در روز کار می نمایند و این روزها کمتر کسی طعم واقعی افزایش بهره وری را چشیده است. سرمایه گذاران جهان سال هاست چشم انتظار روزی نشسته اند که فناوری های پیشرفته کارایی بالاتری نسبت به نیروی انسانی نشان دهند و بار زحمات دفتری را سبک نمایند.

مختصر و مفید: چرا ابزارهای هوشمند روز کاری را طولانی تر می نمایند؟

پژوهش های نظارتی روی 9100 کارمند نشان می دهد استفاده مداوم از چت بات ها و نرم افزارهای اتوماتیک نه تنها وقت آزاد ایجاد ننموده، بلکه روز کاری را تا 90 دقیقه طولانی تر نموده است. دلیل اصلی این اتفاق، صرف وقت طولانی برای غلط گیری متن ها و کدهای نامرغوب ماشینی، پرش دائمی میان نرم افزارهای گوناگون و افزایش بار انتظارات کارفرمایان برای تحویل کارهای بیشتر در طول یک روز است.

استفاده از هوش مصنوعی با وجود گذشت چهار سال از فراگیری محصولات تجاری آن، هنوز سود چندانی در زمینه بازدهی واقعی نشان نداده است. شواهد تازه نشان می دهد کوشش برای ماشینی کردن کارها نتیجه عکس داده و پرسنلی که ناچار به بهره گیری از این سامانه ها شده اند، به مرور زمان با افت کارایی روبه رو هستند. شرکت اکتیوترک (ActivTrak) که در حوزه نرم افزارهای پایش محیط کار فعالیت دارد، با ارزیابی پرونده های کاری دریافته کارمندان اداری که کاربر مداوم این ابزارها هستند، روزانه تا 90 دقیقه بیشتر از دیگران کار می نمایند.

تحلیلگران برای رسیدن به این عدد تکان دهنده، ردپای کاری ثبت شده بیش از 9100 کارمند را در 450 شرکت بین ماه های آوریل تا سپتامبر آنالیز کردند.

یافته های آماری درباره ساعات کاری کاربران ابزارهای هوشمند چه مواردی را نشان می دهند؟

کارمندانی که در این بازه زمانی از ابزارهای ماشینی بهره نگرفته بودند، روز کاری فعال آن ها به طور میانگین 7.6 ساعت ثبت شد. این عدد در میان کاربرانی که اتکای شدیدی به سامانه های یادگیری ماشین داشتند، به 8.4 تا 9.1 ساعت در روز رسید. این تفاوت 90 دقیقه ای نشان می دهد فشار کاری در عمل به جای کم شدن، روی دوش افراد سنگین تر شده است.

تحلیل این داده ها با تفکیک دقیق ساعت های کاری، تصویری شفاف از این شکاف ارائه می دهد:

دلیل های اصلی طولانی تر شدن روز کاری با ابزارهای هوش مصنوعی چیستند؟

پاکسازی و غربال محتواهای بی کیفیت یا اصطلاحاً خروجی های سطحی و شلخته ماشینی (Slop) وقت چشمگیری از نیروی انسانی می گیرد. بازخوانی متن هایی که پر از گزافه گویی های بی خاصیت، اطلاعات غلط پنهان یا کدهای پر از اشکال هستند، اغلب زمان بیشتری نسبت به خلق صفر تا صد یک اثر به شیوه سنتی می برد.

کارفرمایان به ندرت این فناوری را برای آسودگی کارمندان می خواهند و ترجیح می دهند سرعت فرضی ماشین را بهانه ای برای بالا بردن تعهدات کاری نمایند. وقتی تصور عمومی بر این باشد که نوشتن یک گزارش چند ثانیه طول می کشد، مدیر توقع دارد چند وظیفه سنگین به طور همزمان پیش برود.

این انتظارات مضاعف باعث می گردد نیروی کار زیر بار کوهی از پروژه های ناتمام له گردد، در حالی که سامانه های زبانی تنها توهم سرعت را پدید آورده اند و عمق کیفی را فدای کمیت نموده اند.

تاثیر چندوظیفگی و تغییر مداوم نرم افزارها بر تمرکز فکری کارمندان چیست؟

جابه جایی پی درپی میان برنامه ها تمرکز فرد را پراکنده می نماید و ریتم فکر کردن را بر هم می زند. گابریلا ماوک (Gabriela Mauch)، سرپرست پژوهش های بهره وری در این گزارش آماری، شرح داده که این فناوری شاید انجام بعضی تکالیف منفرد را سرعت دهد، اما در عمل ساعت کاری را طولانی تر می نماید، تغییر نرم افزارها را افزایش می دهد و بازه های تمرکز حواس را به شدت کوتاه می نماید.

پارادوکس جونز و پدیده بازگشت بهره وری در فناوری های نوظهور چگونه عمل می نماید؟

افزایش کارایی یک منبع لزوماً به کاهش مصرف آن ختم نمی گردد، موضوعی که در علم اقتصاد به نام پارادوکس جونز (Jevons paradox) ثبت شده است. ویلیام استنلی جونز در قرن نوزدهم نشان داد بهره ورتر شدن دیگ های بخار مصرف زغال سنگ را پایین نیاورد، بلکه هزینه تمام شده انرژی را چنان کم کرد که صنایع صدها موتور بخار نو خریدند و مصرف نهایی سوخت چند برابر شد.

در فضای شرکتی امروزی نیز همین ماجرا پیش آمده است. وقتی ساخت اسلاید، تهیه پیش نویس متن یا پاسخ به پیغام ها به ظاهر ساده و سریع می گردد، مدیران حجم تقاضا برای فراوری این اسناد را بالا می برند.

کارمند اکنون به جای یک گزارش در هفته، باید روزانه چندین تحلیل مختلف ارائه کند و در نتیجه سیل داده های اتوماتیک او را وادار به اضافه کاری طولانی می نماید.

پارادوکس اتوماسیون؛ از نوارهای پانچ آی بی ام تا وسواس ویرایش متن های ماشینی

در دهه چهل میلادی، یکی از تکنسین های آزمایشگاه بل در یادداشت های روزانه اش به نکته تلخی اشاره نموده بود: ماشین جدول بندی کار دو روز محاسبات ما را در بیست دقیقه انجام می دهد، اما برای فهمیدن اینکه چرا کارت پانچ هفتم در شکاف دستگاه گیر نموده، باید تمام عصر را با انبردست و ذره بین سر و کله بزنیم. این روایت مهجور، تمثیلی دقیق از اصطکاکی همیشگی میان انسان و اتوماسیون است؛ شرایطی که در روان شناسی مهندسی به پارادوکس اتوماتیکسازی معروفیت دارد. هرچه سیستم را اتوماتیکتر و باهوش تر طراحی کنید، نقشی که برای انسان باقی می ماند حساس تر، کسالت بارتر و نیازمند تمرکزی وسواس گونه تر می گردد؛ چرا که کارشناس دیگر فاعل عمل نیست، بلکه ناظر بی نوایی است که باید به طور مداوم خطاهای نامرئی سیستم را شکار کند.

برای مایی که دوران مودم های پرسروصدای دایل آپ و تب وتاب پردازنده های پنتیوم را پشت سر گذاشته ایم، این حس فرسودگی دیجیتال غریبه نیست. سال ها پیش وقتی اولین غلط یاب های اتوماتیک به واژه پردازها اضافه شدند، نویسنده ها به جای نوشتن، ساعت ها با خطوط مواج قرمزرنگ زیر کلمات درست کلنجار می رفتند. امروز ابزارهای زبانی ادعا می نمایند می توانند در کسری از ثانیه گزارشی ده صفحه ای بنویسند؛ اما آن چه روی مانیتور تحویل می دهند، متنی اتوکشیده، پر از تعارفات بی مغز و سرشار از فکت های من درآوردی است که راست آزمایی خط به خط آن، دو برابر یک نویسندگیِ از ابتدا وقت می گیرد. ابزار، کار را از دوش دست ها برداشته اما فکر را در فرسایشی سرانجام ناپذیر معلق نگه داشته است

سازمان ها برای مهار اضافه بار ناشی از فناوری های اتوماتیک چه اقداماتی انجام می دهند؟

گروهی از شرکت های مدرن برای حل این گرفتاری، قوانین سفت وسختی جهت ساماندهی ارتباط با ابزارهای الگوریتمی وضع نموده اند. آن ها ساعت هایی از روز را به دوره های بدون اینترنت و بدون نرم افزار اختصاص می دهند تا افراد بتوانند بدون حواس پرتی روی مسائل اساسی تمرکز نمایند و از حجم مکاتبات غیرضروری بکاهند.

منبع: فیوچریسم