اولین و آخرین باری بود که اسلحه دست گرفتم

به گزارش مجله رویگری، من آمدم پایین. آرام، اسلحه را کشیدم و به طرف دکتر فاطمی گرفتم، ماشه را چکاندم و صدای آخ را شنیدم. فاصله من با دکتر فاطمی حدود یک متروخرده ای بود. فقط یک گلوله شلیک کردم و اسلحه را انداختم زمین و آمدم کنار ...

اولین و آخرین باری بود که اسلحه دست گرفتم

به گزارش مجله رویگری، روزنامه شرق نوشت: ترور ناموفق حسین فاطمی، مدیر روزنامه باختر امروز و وزیر خارجه دکتر محمد مصدق، به دست محمدمهدی عبدخدایی، در بیست وپنجم بهمن سال1330 بر سر مزار محمد مسعود، روزنامه نگار، در گورستان ظهیرالدوله در خیابان دربند و در مراسم پنجمین سالگرد ترور محمد مسعود انجام شد. فدائیان اسلام بر این باور بودند که سیدحسین فاطمی در دورکردن دولت ملی از دین گرایی نقش اساسی داشته است و علت سخت گیری بر فدائیان اسلام و نواب صفوی که زندانی بود، حسین فاطمی است.

عبدخدایی جریان ترور را این گونه شرح می دهد: قرار شد در این کار آقای گل دوست هم برای خبربردن همراه من باشد. من فقط یک اسلحه داشتم. همراه آقای گل دوست با اتوبوس آمدیم تا شمیران و از شمیران هم رفتیم دربند، سر قبر ظهیرالدوله. آقای نیک پور نائینی همراه دکتر فاطمی بود. جمله ای که آقای دکتر فاطمی می گفت، هنوز هم در ذهنم است. داشت می گفت: آن گلوله ای که مسعود را کشت، مغز رزم آرا را متلاشی کرد و... در همان حال من آمدم بالای قبر مسعود ایستادم. دسته گلی روی قبر مسعود گذاشته بودند. نیک پور نائینی به من گفت: بچه بیا پایین. من آمدم پایین. آرام، اسلحه را کشیدم و به طرف دکتر فاطمی گرفتم، ماشه را چکاندم و صدای آخ را شنیدم. فاصله من با دکتر فاطمی حدود یک متروخرده ای بود. فقط یک گلوله شلیک کردم و اسلحه را انداختم زمین و آمدم کنار. جمعیت، از هم پاشید، از صدای گلوله، یک عده فرار کردند و من ناظر جریان بودم. همان لحظه کسی هم نیامد مرا دستگیر کند. شاید، کسی باورش نمی شد بچه ای که هنوز توی صورتش حتی یک مو در نیامده چنین کاری بکند. عباس گودرزی که در تجریش جگرکی داشت وقتی دید اسلحه روی قبر محمد مسعود افتاده خم شد که اسلحه را بردارد، در همان شرایط بود که مردم ریختند سر او. او را دو روز بازداشت کردند. در حالی که مردم داشتند او را می زدند من شروع کردم به تکبیرگفتن. جمعیت برگشت به سمت من و شروع به زدن من کردند. من فریاد می زدم: الله اکبر، الله اکبر، الاسلام یعلو و لایعلی علیه. وقتی من این شعارها را دادم آنهایی که سر قبر مسعود بودند، متوجه شدند که این تیراندازی از طرف من بود، آنها مرا کتک می زدند و من الله اکبر می گفتم. از دماغ من خیلی خون آمد تا پاسبان ها ریختند و مرا روی دست بلند کردند و مرا از توی جمعیت بیرون کشیدند تا ببرند کلانتری شمیران.

او سال ها بعد هم درباره آن ترور گفته بود: امروز 57 سال از آن روزها گذشته و من هم پیرمرد 72ساله ای هستم که امروز و فردا دار فانی را وداع می کنم. من امروز حالتی عرفانی پیدا کرده ام و دیگر حاضر نیستم حتی یک مگس را بکشم. من دیگر آن نوجوان پراحساس پرشور نیستم. نمی توان یک آدم 15ساله را با یک فرد 72ساله مقایسه کرد. اگر دکتر فاطمی کشته شده بود مانند بسیاری دیگر در تاریخ فراموش می شد، همان طور که نسل امروز آقای حجاریان را نمی شناسد. اما احساس شخصی من این است که خوشحالم دکتر فاطمی کشته نشد، ماند و با عزت مرد. آن اولین و آخرین باری بود که من سلاح دست گرفتم.

عبدخدایی در گفت وگویی با روزنامه شرق هم یادآور شده بود: ببینید، هر عملی را باید در ظرف زمانی خود سنجید، با توجه به تجربیاتی که دارم می توانم بگویم نسبت به گذشته پشیمان نیستم، من روزی با چشمان خود دیدم رزم آرا پشت تریبون ملت قرار گرفت و با صراحت هرچه تمام تر گفت، مردم ایران عرضه ساختن یک لولهنگ را ندارند، اما امروز محمدجواد ظریف با شش کشور دنیا رودررو نشسته و برای احقاق حق ما مقابله می کند.

او اما پس از چندی در برنامه تلویزیونی هزار و یک شب که در تاریخ شانزدهم آبان سال 1391 از شبکه چهار صداوسیمای جمهوری اسلامی پخش شد، ادعا کرد اساسا گلوله ای به بدن دکتر فاطمی اصابت نکرده و او در مدتی که در بیمارستان بستری بوده در مواجهه با پزشکان اقدام به تمارض می کرده و گلوله در حقیقت به کیف دستی دکتر فاطمی برخورد کرده است و هرگز او را مصدوم نکرده بود.

عبدخدایی در برنامه شناسنامه که آن هم از صداوسیما پخش می شد، در سال 93 بر خلاف نظرات گذشته خود سخن گفت که اگر دوباره به گذشته برگردم حسین فاطمی را ترور می کنم.

به هر روی، حسین فاطمی با اقدام عبدخدایی کشته نشد و گلوله فقط به روده بزرگ او آسیب رساند. فاطمی خاتمه حدود ساعت 9 شب به هوش آمد و با خنده گفت مثل اینکه انگلیسی ها در تیراندازی هم ناشی هستند. آثار این گلوله، حتی پس از رفتن به آلمان و انجام عمل جراحی، همچنان در بدنش باقی ماند و تا آخر عمر کوتاهش او را آزار داد و تقدیر آن بود که او با اعدام دار فانی را وداع گوید و نه با ترور.

منبع: همشهری آنلاین
انتشار: 9 فروردین 1399 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: rezaruigari.ir شناسه مطلب: 722

به "اولین و آخرین باری بود که اسلحه دست گرفتم" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "اولین و آخرین باری بود که اسلحه دست گرفتم"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید